بعد از اینکه اسلامگرایان داعش به شمال عراق حمله کردند آنها به مسیحیان موصل و بخدیدا اولتیماتوم دادند: یا تغییر دین دهید، یا از اینجا بروید یا آماده مرگ باشید
مسیحیان عراقی
به گزارش«محبت نیوز» در سالهای اخیر، «امان» پایتخت کشور اردن، مثل آهنربا بسیاری از آوارههای جنگ را به خودش جذب کرده است و آوارهها برای یافتن جایی امن به این کشور پناه آوردهاند.
بیش از یک میلیون نفر از شهروندان سوری پس از شروع جنگ داخلی وارد این کشور شدهاند. از این گذشته صدها هزار عراقی هم که بیشترشان مسیحی هستند راهی اردن شدهاند تا از گزند اسلامگرایان داعشی در امان بمانند.
به نوشته روزنامه ایران، کشیش خلیل جار میگوید: «هجوم آوارهها به اردن بار سنگینی بر دوش دولتش گذاشته است. ما هم تصمیم گرفتیم در این زمینه به دولت کمک کنیم. کلیسای سنت ماری میزبان ۵۰۰ پناهجو است که علاوه بر مسیحیها، مسلمانها نیز در میانشان هستند. در این کلیسا به روی همه، با هر دین و مذهبی باز است.»
او ادامه میدهد: «بسیاری از آنها کودک هستند و وقتی اینجا رسیدند بیمار بودند. آنها به خاطر اتفاقاتی که در عراق برایشان رخ داده بود گرفتار تروما شده بودند. ترس، ناامنی و کمبود غذا مواردی است که آنها را در عراق رنج داده است. آنها پناه میخواستند و چه جایی بهتر از خانه خدا.»
جار اضافه میکند: «آنها طی چند ساعت خانههایشان را ترک کرده بودند. آنها همه چیز را پشت سرشان جا گذاشته و فرار کرده بودند. چنین اتفاقی، شوک خیلی بزرگ و تأثیر عمیق و جبرانناپذیری بر روح انسان بر جای میگذارد. به همین دلیل است که من همه تلاشم را میکنم تا این آدمها بر مشکلاتشان فائق آیند و به آنها کمک میکنم تا از این به بعد زندگی بهتری پیش رو داشته باشند.»
او تا جایی که بتواند به آوارهها کمک میکند. هم از کمکهای خیریهها بهره میبرد و هم نیکوکاران بطور شخصی به این کشیش برای یاری دادن به پناهجوها کمک میکنند.
علاوه بر خود کلیسا، برخی پناهندگان در آپارتمانهایی نزدیک آن ساکن شدهاند که خود کلیسا اجاره کرده است. آنها تا زمانی در این خانهها میمانند که بتوانند شغلی پیدا کنند و وضعیت پناهندگیشان مشخص شود. این فرآیند در بیشتر موارد چند سال طول میکشد.
کشیش جار میگوید: «ما نمیدانیم آنها تا چه زمانی میهمان ما هستند و کنارمان میمانند؛ برای همین آماده دریافت هر کمکی از نیکوکارها و گروههای خیریه هستیم.»
کشیش جار این روزها کمتر استراحت میکند، چون بیشتر وقتش صرف رسیدگی و خوشامدگویی به پناهندگان جدید میشود. او به تازهواردها کمک میکند و بچهها را به گشت وگذار میبرد تا راحتتر با شرایط جدید کنار بیایند و برای مدتی، هر چند کوتاه از فکر جنگ و بیخانمانی و درد رها شوند.او همه این کارها را با لبخندی دلنشین انجام میدهد.
با همه این موارد، او میداند که پناهندگان بعد از چند ماه ماندن در این کشور، تلاش میکنند ویزا بگیرند و راهی کشورهای اروپایی، استرالیا یا ایالات متحده امریکا بشوند. فرآیندی که بسیار طولانی و سخت است.
او تا جایی که بتواند به آوارهها کمک میکند. هم از کمکهای خیریهها بهره میبرد و هم نیکوکاران بطور شخصی به این کشیش برای یاری دادن به پناهجوها کمک میکنند.
علاوه بر خود کلیسا، برخی پناهندگان در آپارتمانهایی نزدیک آن ساکن شدهاند که خود کلیسا اجاره کرده است. آنها تا زمانی در این خانهها میمانند که بتوانند شغلی پیدا کنند و وضعیت پناهندگیشان مشخص شود. این فرآیند در بیشتر موارد چند سال طول میکشد.
کشیش جار میگوید: «ما نمیدانیم آنها تا چه زمانی میهمان ما هستند و کنارمان میمانند؛ برای همین آماده دریافت هر کمکی از نیکوکارها و گروههای خیریه هستیم.»
کشیش جار این روزها کمتر استراحت میکند، چون بیشتر وقتش صرف رسیدگی و خوشامدگویی به پناهندگان جدید میشود. او به تازهواردها کمک میکند و بچهها را به گشت وگذار میبرد تا راحتتر با شرایط جدید کنار بیایند و برای مدتی، هر چند کوتاه از فکر جنگ و بیخانمانی و درد رها شوند.او همه این کارها را با لبخندی دلنشین انجام میدهد.
با همه این موارد، او میداند که پناهندگان بعد از چند ماه ماندن در این کشور، تلاش میکنند ویزا بگیرند و راهی کشورهای اروپایی، استرالیا یا ایالات متحده امریکا بشوند. فرآیندی که بسیار طولانی و سخت است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر